Przy wigilijnym stole panuje ciepła, spokojna atmosfera. Dzieci z klas specjalnych siedzą razem z rodzicami, nauczycielami i pomocami nauczycieli – blisko siebie, bez pośpiechu. Na stole biały obrus, sianko pod nim, talerze z opłatkiem, zapach barszczu i pierogów. Migoczą światełka choinki, a w tle słychać pierwsze, nieśmiałe dźwięki kolęd.
Kolędowanie jest wspólne – jedni śpiewają głośniej, inni ciszej, ktoś tylko słucha lub uśmiecha się, kołysząc w rytm melodii. Każda forma uczestnictwa jest dobra i ważna. W oczach dzieci widać skupienie i radość, a dorośli czuwają, wspierają, podpowiadają, dodają otuchy.
Wspólny posiłek staje się chwilą prawdziwego bycia razem. Są rozmowy, serdeczne spojrzenia, drobne gesty pomocy. Nikt nie jest pominięty – każdy ma swoje miejsce przy stole.
Nagle pojawia się Gwiazdor. Wzbudza poruszenie i radosne emocje. Dzieci reagują na swój sposób: śmiechem, zaciekawieniem, czasem niepewnością, która szybko zamienia się w radość. Prezenty wręczane są spokojnie, z uważnością na potrzeby każdego dziecka. Liczy się nie sam podarunek, ale moment spotkania i poczucie bycia zauważonym.
Całe spotkanie wypełniają tradycje i zwyczaje – dzielenie się opłatkiem, kolędy, świąteczne potrawy, rozmowy o znaczeniu Świąt. To czas budowania wspólnoty, bezpieczeństwa i zaufania. Czas, w którym najważniejsza jest bliskość, akceptacja i ciepło płynące z bycia razem.
